به گزارش تحریریه، پایگاه تحلیلی گوانچا (观察者网) برای پاسخ به این پرسش‌ها، به گفت‌وگو با پروفسور وو شین‌بو (吴心伯)، رئیس پژوهشکده مطالعات بین‌الملل و مدیر مرکز مطالعات آمریکای دانشگاه فودان پرداخته است.

🔴گوانچا: در ماه مه امسال، در جریان دیدار سران چین و آمریکا در پکن، چارچوب تازه‌ای با عنوان «ایجاد روابط پایدار، سازنده و راهبردی میان دو کشور» تعیین شد. در نشست اخیر واشنگتن نیز رئیس‌جمهور شی مجدداً تأکید کرد که دو طرف باید این نگاه را عملیاتی کنند. با توجه به اطلاعات منتشرشده، مهم‌ترین برداشت شما از دیدار دوباره سران دو کشور در کمتر از شش ماه چیست؟ این دیدار چه نشانه‌های جدیدی از ثبات را وارد روابط دوجانبه کرده است؟

وو شین‌بو: گفت‌وگوهای سران دو کشور در این سفر نیز همچنان بر همان هدف اصلی، یعنی «ایجاد روابط پایدار، سازنده و راهبردی» متمرکز بود. برای رسیدن به چنین نقطه‌ای، چین و آمریکا باید به سطحی اطمینان‌بخش از اعتماد متقابل برسند، در مسائل اساسی دیدگاه‌های مشترک ایجاد کنند و روندی پیوسته و موثر از ارتباط مستقیم را پیش ببرند.

هنوز شش ماه از نشست پکن نگذشته بود که رئیس‌جمهور شی به آمریکا سفر کرد و با دونالد ترامپ به گفت‌وگوهای عمیق نشست؛ این رویداد بدون شک اعتماد دوجانبه را ارتقا داد. علاوه بر این، توافق دو طرف برای ادامه گفت‌وگو و هماهنگی در زمینه‌های حساسی چون تجارت، هوش مصنوعی، روابط نظامی و کانون‌های بحران منطقه‌ای، پایه‌های اشتراک نظر میان پکن و واشنگتن را محکم‌تر کرد. در نهایت، در حاشیه این سفر رسمی، مجموعه‌ای از مذاکرات فشرده و جلسات رودررو میان مقامات ارشد شکل گرفت که نشان‌دهنده تعامل راهبردی فعال میان دو کشور است.

در یک جمع‌بندی کلی، فعال شدن هم‌زمان این سه محور موجب شد مسیر دستیابی به رابطه‌ای پایدار، راهبردی و سازنده میان چین و آمریکا، عملاً وارد مرحله اجرا شود.

🔴گوانچا: از استقبال کم‌سابقه و شخصی ترامپ در فرودگاه گرفته تا مراسم تشریفات در کاخ سفید و ضیافت شام رسمی، کاملاً مشخص بود که طرف آمریکایی اهمیت بسیار زیادی برای این سفر قائل است. با توجه به شرایط داخلی آمریکا و نزدیک بودن انتخابات میان‌دوره‌ای، و همچنین اوضاع بین‌المللی فعلی، به نظر شما چرا ترامپ تا این اندازه به این سفر بها داد؟ او امیدوار است از طریق این دیدار به چه چیزی برسد؟

وو شین‌بو: در سطح شخصی، این رفتار بازتاب‌دهنده همان احترامی است که ترامپ همواره مدعی بوده برای رئیس‌جمهور شی قائل است؛ امری که نشان‌دهنده رابطه و دوستی شخصی شکل‌گرفته میان رهبران دو کشور نیز هست.

اما از بُعد نیازهای سیاسی ترامپ، به باور من او به دنبال ساخت یک روایت موفق از دیپلماسی با چین است تا بتواند اهداف سیاست داخلی و خارجی خود را به پیش ببرد.

در داخل آمریکا، انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره نزدیک است و وضعیت جمهوری‌خواهان در نظرسنجی‌ها و رقابت‌های انتخاباتی چندان مساعد نیست. مدیریت درست رابطه با چین می‌تواند پکن را به خرید بیشتر محصولات کشاورزی، انرژی و حتی هواپیماهای بوئینگ از آمریکا ترغیب کند؛ مسائلی که مستقیماً به جمهوری‌خواهان کمک می‌کند در انتخابات میان‌دوره‌ای رأی جمع کنند، و به همین دلیل برای ترامپ فوق‌العاده حیاتی است.

از طرف دیگر اگر به پرونده‌های سیاست خارجی ترامپ نگاه کنیم، آمریکا در حال حاضر در خاورمیانه و در برابر ایران وارد یک بن‌بست شده و گرفتار است؛ طرحی که ترامپ برای پایان دادن به بحران روسیه و اوکراین دنبال می‌کرد نیز پیشرفت ملموسی نداشته؛ علاوه بر این، تلاش‌های او برای ازسرگیری گفت‌وگو با رهبر کره شمالی هم با پاسخ مثبت و روشنی روبه‌رو نشده است. ترامپ در تمام این پرونده‌ها چشم‌انتظار همراهی و حمایت چین است.

ترامپ تاجری است که تا پای سود و منفعت در میان نباشد، دست به حرکتی نمی‌زند. اینکه او تا این حد برای این سفر مایه می‌گذارد و تمام‌قد پای کار می‌آید، نشان می‌دهد که در مقطع کنونی، ثبات در روابط با چین دقیقاً همان نقطه‌ای است که منافع بزرگ و کلیدی او در آن گره خورده است.

🔴گوانچا: در ضیافت شام کاخ سفید جزئیات قابل‌تأمل فراوانی دیده می‌شد؛ مثلاً آمریکایی‌ها به‌طور ویژه از همان نوع شراب گازداری استفاده کردند که در سفر تاریخی نیکسون به چین در سال ۱۹۷۲ برای «نوشیدن به سلامتی صلح» سرو شده بود. رنگ قرمز، رنگ غالب دکوراسیون بود، و چهره‌های برجسته تجاری و فناوری آمریکا از جمله ایلان ماسک، جنسن هوانگ (انویدیا)، لیزا سو (AMD) و تیم کوک (اپل) همگی در این مراسم حضور داشتند. پیام این چیدمان و جزئیات را چه می‌دانید؟ به‌ویژه حضور فعال غول‌های تجاری آمریکا، چه انتظاراتی را از سوی آن‌ها نسبت به آینده روابط چین و آمریکا نشان می‌دهد؟

وو شین‌بو: آمریکایی‌ها در جریان تعاملات خود با پکن به‌تدریج آموخته‌اند که فرهنگ چینی برای تاریخ و نمادهای تاریخی ارزش زیادی قائل است؛ از این رو تلاش می‌کنند اهمیت رویدادهای بزرگ را در قالب چنین نمادهایی بازتاب دهند. (رنگ قرمز در فرهنگ چینی نماد خوش‌یمنی، شکوه و پیروزی است.)

استفاده از همان برندی که در سال ۱۹۷۲ و در سفر نیکسون سرو شده بود، پیامی روشن داشت، اینکه روابط پکن و واشنگتن بار دیگر بر سر یک نقطه عطف تاریخی قرار گرفته و این سفر دیداری تاریخی و تعیین‌کننده به شمار می‌رود.

در این ضیافت شام در مجموع بیش از ۱۳۰ نفر حضور داشتند، اما تعداد مهمانان چینی بسیار اندک و حدود ۱۹ نفر بود. دلیل این مسئله را ترامپ پیش‌تر هم توضیح داده بود: ظرفیت سالن محدود بود و تمام چهره‌های شاخص بخش‌های مختلف در آمریکا تمایل داشتند در این مراسم حاضر باشند.

ترامپ به رابطه با بخش خصوصی و تجاری آمریکا اهمیت فوق‌العاده‌ای می‌دهد؛ او در سفر ماه مه خود به پکن نیز یک هیئت تجاری بسیار بزرگ و سطح‌بالا را به همراه برد. بنابراین، ترامپ ترجیح داد این صندلی‌ها را در اختیار تجار و مدیران آمریکایی قرار دهد تا از این امتیاز برای همسو کردن و تقویت همکاری آن‌ها با دولت خود استفاده کند.

برای جامعه تجاری آمریکا نیز حضور در چنین رویدادی، بهترین فرصت بود تا نشان دهند روابط تجاری با پکن تا چه حد برای آن‌ها حیاتی است. همراهی این رهبران اقتصادی با ترامپ در سفر به چین یا حضور در ضیافت شام کاخ سفید، همگی ریشه در یک انگیزه واحد دارد: تمایل عمیق آن‌ها برای حفظ و گسترش روابط اقتصادی با چین.

🔴گوانچا: شما در ماه مه امسال در ضیافت رسمی شام به مناسبت سفر ترامپ به پکن نیز حضور داشتید. با توجه به تجربه دست‌اول خودتان، بفرمایید چنین مناسبت‌هایی چه فرصت‌هایی را فراتر از مذاکرات رسمی برای تبادل نظر فراهم می‌کنند؟ و این فضاها در تقویت درک متقابل و اعتمادسازی چه نقشی دارند؟

وو شین‌بو: به باور من، تعاملاتی که خارج از چارچوب خشک مذاکرات رسمی رخ می‌دهند—خواه قدم زدن و چای نوشیدن باشد، یا بازدید از مکان‌های واجد اهمیت تاریخی و فرهنگی—فضایی غیررسمی و آرام میان رهبران دو کشور پدید می‌آورند. در چنین اتمسفری، طرفین با صراحت و روشنی بیشتری می‌توانند پیام‌ها، لحن و منظور واقعی یکدیگر را لمس و درک کنند. به همین جهت، این رویدادها کارکرد منحصربه‌فردی دارند که هرگز در جلسات رسمی به دست نمی‌آید.

علاوه بر این، طراحی برنامه‌هایی از این دست نشان می‌دهد که رابطه میان رهبران صرفاً محدود به یک تعامل اداری نیست، بلکه بُعدی از رابطه و رفاقت شخصی نیز در آن وجود دارد. پرورش چنین پیوندی نقش بسیار مثبتی در تقویت اعتماد متقابل میان سران دو کشور ایفا می‌کند.

🔴گوانچا: اخیراً تیم‌های اقتصادی و تجاری چین و آمریکا دور جدیدی از رایزنی‌ها را پشت سر گذاشتند و به یک تفاهم مشترک جدید رسیدند. با تکیه بر اطلاعاتی که تاکنون اعلام شده، کدام پیشرفت‌ها را مهم‌تر و قابل‌توجه‌تر می‌دانید؟ این دستاوردها چه پیامی برای ثبات‌بخشی به انتظارات و چشم‌انداز شرکت‌های دو کشور دارند؟

وو شین‌بو: در درجه اول، توافق آتش‌بس تجاری یک‌ساله‌ای که اکتبر سال گذشته به امضا رسیده بود، تمدید شد و اعتبار آن تا ژانویه سال آینده میلادی ادامه پیدا کرد.

دوم اینکه، دو کشور تعرفه واردات کالاهایی به ارزش ۳۰ میلیارد دلار را به شکل متقابل لغو کردند؛ افزون بر این، انتظار می‌رود که طرفین فراتر از این رقم ۳۰ میلیارد دلاری حرکت کنند و اقلام بیشتری را تحت پوشش معافیت‌های گمرکی قرار دهند. این گام تأثیر مستقیمی بر تثبیت و رشد تجارت دوجانبه خواهد داشت.

سوم، توافقاتی نیز برای افزایش خرید متقابل کالاها و محصولات میان دو طرف حاصل شده است.

چهارم، طرف چینی یک بسته پیشنهادی جامع برای ساماندهی کل روابط اقتصادی و تجاری ارائه کرد؛ بسته‌ای که حوزه‌های تجارت، سرمایه‌گذاری، فناوری و مسائل مالی را در بر می‌گیرد. استدلال پکن این است که این متغیرها کاملاً به‌هم‌پیوسته‌اند؛ بنابراین نمی‌توان تجارت را جدا از سرمایه‌گذاری دید و مسائل را در حوزه‌های مجزا بررسی کرد، بلکه باید همگی را بر سر یک میز گذاشت. واشنگتن رویکردی باز و منعطف نسبت به این پیشنهاد نشان داده و قرار است مذاکرات دو کشور در این چارچوب ادامه پیدا کند.

و در نهایت، پنجمین نکته، گفت‌وگوهای سازنده دو طرف پیرامون مقوله هوش مصنوعی است. پکن و واشنگتن بر سر راه‌اندازی یک سازوکار تبادل نظر درباره ریسک‌های امنیتی هوش مصنوعی توافق کردند؛ امری که برای همکاری دو قدرت در مهار چالش‌های ناشی از توسعه پرشتاب این فناوری گامی سازنده به شمار می‌رود و دامنه همکاری‌های مشترک چین و آمریکا را گسترش می‌دهد.

🔴گوانچا: چندی پیش، در چارچوب سازوکار رایزنی‌های اقتصادی و تجاری، چین و آمریکا نخستین دور از گفت‌وگوهای اختصاصی خود پیرامون هوش مصنوعی را کلید زدند. در دیدار اخیر سران نیز رئیس‌جمهور شی و دونالد ترامپ هر دو تأکید کردند که دو کشور می‌توانند به این گفت‌وگوها ادامه دهند و همکاری‌ها در زمینه هوش مصنوعی را تقویت کنند. در شرایطی که رقابت فناورانه میان دو قدرت همچنان با شدت ادامه دارد، مخابره این پالس مثبت برای همکاری، ناشی از چه محاسبات راهبردی از سوی طرفین است؟ این اتفاق چه پیامی برای رسیدن به الگویی از «هم‌زیستی توأم رقابت و همکاری» میان چین و آمریکا دارد؟

وو شین‌بو: به باور من، تمایل پکن و واشنگتن برای باز کردن خطوط گفت‌وگو در حوزه هوش مصنوعی نشان می‌دهد که هرچند دو کشور در مسیر توسعه فناوری هوش مصنوعی رقابتی نفس‌گیر و بی‌رحمانه دارند، اما در مواجهه با خطرات، ریسک‌ها و چالش‌های سرریز این فناوری، به‌تدریج رویکردی واقع‌گرایانه در پیش گرفته‌اند.

فناوری هوش مصنوعی همان‌قدر که ظرفیت خلق ارزش برای بشریت را دارد، می‌تواند تهدیدها و بحران‌های امنیتی بسیار بزرگی نیز بیافریند؛ خطراتی که هیچ کشوری به تنهایی قادر به مهار آن‌ها نیست. مدیریت این ریسک‌ها نیازمند همکاری‌های بین‌المللی است، و بیش از همه، به هماهنگی میان چین و ایالات متحده به‌عنوان دو ابرقدرت اصلی این عرصه وابسته است.

از نگاه من، همکاری دو کشور در زمینه هوش مصنوعی درست شبیه همکاری‌های پیشین در پرونده‌هایی چون تغییرات اقلیمی، حفاظت از محیط زیست و مبارزه با تروریسم است؛ این حوزه می‌تواند زمین‌بازی جدیدی برای همکاری میان پکن و واشنگتن باز کند و نقشی تعیین‌کننده در پیشبرد حکمرانی جهانی بر فناوری‌های نوین ایفا نماید.

🔴گوانچا: در جریان این مذاکرات، رئیس‌جمهور شی جین‌پینگ تصریح کرد که پکن انتظار دارد واشنگتن موضع صریح خود در مخالفت با استقلال تایوان را حفظ کند و پرونده تایوان را با احتیاط کامل مدیریت نماید. شما پیش‌تر اشاره کرده بودید که در چند ماه گذشته، رویکرد آمریکا در قبال موضوع تایوان نسبتاً محتاطانه بوده است. آیا فکر می‌کنید این خویشتن‌داری ادامه‌دار خواهد بود؟ از این به بعد، باید کدام اقدامات عملی طرف آمریکایی را زیر ذره‌بین قرار داد؟

وو شین‌بو: مسیر سیاست دولت ترامپ در قبال تایوان از دو متغیر تأثیر می‌پذیرد: از یک‌سو، به تحولات سیاست داخلی آمریکا و فشارهایی بستگی دارد که ترامپ در واشنگتن با آن‌ها روبه‌رو می‌شود؛ اما از سوی دیگر—و به‌مراتب مهم‌تر—به قاطعیت و صلابت موضع پکن در این پرونده برمی‌گردد.

در داخل ساختار سیاسی آمریکا همواره لابی‌ها و جریان‌های حامی تایوان حضور دارند که برای تداوم فروش تسلیحات به تایوان فشار می‌آورند. در چنین شرایطی، ترامپ ناچار است سبک و سنگین کند که اگر به این خواسته‌ها تن دهد، واکنش چین چه خواهد بود.

اگر پکن با لحنی روشن و صریح به او تفهیم کند که هرگونه فروش تسلیحات جدید به تایوان با واکنشی سخت و قاطع روبه‌رو خواهد شد و هزینه‌ای گزاف به منافع ملی آمریکا تحمیل خواهد کرد، ترامپ دست به محاسبه سود و زیان خواهد زد.

بنابراین، کلید ماجرا در قاطعیت و پافشاری طرف چینی روی خطوط قرمز خود نهفته است. ما باید مواضعمان را شفاف و بدون لکنت بیان کنیم: مخالفت با فروش تسلیحات به تایوان، مخالفت با هرگونه تبانی و هماهنگی نظامی میان واشنگتن و تایوان، و رد قاطع دیدارهای رسمی میان مقامات آمریکایی و رهبران تایوان. اگر دولت آمریکا این اصول را رعایت کند، یعنی در عمل با استقلال تایوان مخالفت کرده است؛ اقدامی که به‌طور مستقیم به تثبیت و پیشرفت روابط چین و آمریکا کمک خواهد کرد.

🔴گوانچا: پیش از این دیدار سران، برخی از نمایندگان کنگره آمریکا به شکلی فعالانه به دنبال پیشبرد طرح‌های جدید فروش تسلیحات به تایوان بودند. به نظر شما این روند در ادامه به چه سمتی خواهد رفت؟

وو شین‌بو: کنگره آمریکا پیوسته تلاش کرده تا ترامپ را به سمت کاستن از محدودیت‌ها و بازتر کردن دست خود در سیاست‌های مربوط به تایوان سوق دهد. اگر حزب جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای با شکستی سنگین روبه‌رو شود، فشار سیاسی فوق‌العاده شدیدی روی دوش ترامپ آوار خواهد شد.

در چنین سناریویی، ایستادگی در برابر فشارهای لابی پرنفوذ حامی تایوان برای ترامپ بسیار دشوار می‌شود. بنابراین باید کاملاً هوشیار باشیم؛ چراکه این احتمال وجود دارد او برای جبران هزینه‌های سیاسی، چراغ سبز فروش دوباره تسلیحات به تایوان را نشان دهد یا دیدارهای سطح‌بالا میان مقامات آمریکایی و تایوانی را کلید بزند. از نگاه من، نقطه بحرانی و پرریسک دقیقاً در دوره پساانتخابات میان‌دوره‌ای رقم خواهد خورد.

🔴گوانچا: چین و ایالات متحده دو اقتصاد بزرگ جهان هستند و مناسبات میان آن‌ها، حیاتی‌ترین رابطه دوجانبه در جهان امروز به شمار می‌رود. در فضای ملتهب و پرآشوب کنونی بین‌الملل، فکر می‌کنید دو قدرت چه پرونده‌های ملموسی را می‌توانند در سطح منطقه‌ای و جهانی به صورت مشترک به پیش ببرند؟

وو شین‌بو: در این دور از مذاکرات، رئیس‌جمهور شی و دونالد ترامپ درباره تحولات خاورمیانه، بحران اوکراین و مسائل شبه‌جزیره کره تبادل نظر کردند. این دستورکار به‌خوبی نشان می‌دهد که در قبال کانون‌های بحران بین‌المللی و منطقه‌ای، ظرفیت قابل‌توجهی برای گفت‌وگو، رایزنی و حتی هماهنگی و اقدام مشترک میان پکن و واشنگتن وجود دارد.

در پرونده خاورمیانه، دغدغه و اولویت کلیدی پکن، زمان بازگشایی کامل تنگه هرمز و ازسرگیری تردد ایمن و آزاد کشتیرانی در این آبراه راهبردی است. پیش‌شرط تحقق این هدف نیز بازگشت دوباره آمریکا و ایران به چارچوب یادداشت تفاهمی است که در ژوئن به آن دست یافتند. در این مسیر، چین همزمان با تهران و واشنگتن وارد تعامل و رایزنی خواهد شد تا فضا برای تنش‌زدایی واقعی در خاورمیانه هموار شود.

در ارتباط با بحران اوکراین نیز خط‌مشی همیشگی ما تشویق به صلح و باز کردن مسیر مذاکره است. اکنون که ترامپ نیز تلاش‌های تازه‌ای را برای ازسرگیری مذاکرات میان روسیه و اوکراین آغاز کرده، پکن و واشنگتن می‌توانند در این چارچوب کانال‌های مشورتی و هماهنگی خود را فعال نگه دارند.

درباره تحولات شبه‌جزیره کره هم موضع پکن کاملاً مشخص است؛ ما از هر ابتکاری که به کاهش تنش‌ها در این منطقه کمک کند حمایت می‌کنیم. تمایل ترامپ برای دیدار با رهبر کره شمالی، آغاز دوباره مذاکرات پیونگ‌یانگ–واشنگتن و آرام کردن مناسبات دوجانبه، اقدامی است که چین بی‌تردید از آن استقبال می‌کند و برای تحقق آن زمینه‌سازی و شرایط لازم را فراهم خواهد آورد.

در یک جمع‌بندی باید گفت در این جهان آشفته، دو قدرت بزرگ چین و آمریکا همچنان میدان وسیعی برای همکاری در پرونده‌های بین‌المللی و منطقه‌ای پیش روی خود دارند.

🔴گوانچا: در سال ۲۰۲۳، رئیس‌جمهور شی در سان‌فرانسیسکو ابتکار «دعوت از ۵۰ هزار جوان آمریکایی برای تبادل آموزشی و فرهنگی در چین ظرف ۵ سال» را مطرح کرد؛ طرحی که حتی زودتر از موعد مقرر به هدف خود رسید. اکنون ایشان اعلام کرده‌اند که چین طی ۵ سال آینده از ۱۰۰ هزار جوان آمریکایی دیگر برای حضور و تحصیل در کشور دعوت خواهد کرد. شما سال‌هاست در محیط دانشگاهی فعالیت می‌کنید و ارتباطات گسترده‌ای با محافل علمی آمریکا دارید. با توجه به مشاهداتتان، تجربه دست‌اول حضور در چین بیشتر از همه می‌تواند کدام دیدگاه‌های جوانان آمریکایی را درباره این کشور تغییر دهد؟ و چگونه می‌توان یک سفر کوتاه‌مدت را به درک متقابل و پیوندی پایدارتر تبدیل کرد؟

وو شین‌بو: در نهایت، اصل ماجرا این ضرب‌المثل است که «شنیدن کی بود مانند دیدن».

یک مثال می‌زنم... در طول سه سال گذشته، دانشگاه هاروارد در هر تعطیلات تابستانی گروهی از دانشجویان دوره کارشناسی خود را برای شرکت در دوره‌های تابستانی به مرکز مطالعات آمریکای دانشگاه فودان اعزام کرده است. آن‌ها بین ۶ تا ۸ هفته در شانگهای اقامت دارند و در کنار شرکت در کلاس‌ها، به گشت‌وگذار و بازدید می‌پردازند. من هم به نمایندگی از مرکز، آن‌ها را به یک وعده شام دعوت می‌کنم و پای صحبت‌ها و تجربیاتشان از سفر به چین می‌نشینم. تقریباً نیمی از این دانشجویان آمریکایی برای نخستین بار است که پا به خاک چین می‌گذارند. تجربه مشترک همگی آن‌ها این است که تازه پس از ورود به کشور توانسته‌اند چهره واقعی چین را لمس کنند؛ چهره‌ای که با آنچه در رسانه‌ها و جامعه آمریکا درباره چین شنیده بودند، از زمین تا آسمان تفاوت دارد.

آن‌ها امنیت، تمیزی، رفاه عمومی و محیط زیست سامان‌یافته چین را از نزدیک دیدند؛ ویژگی‌هایی که در بسیاری از بخش‌ها حتی از آمریکا هم جلوتر است. آن‌ها سوار متروهای پیشرفته و قطارهای پرسرعت سریع‌السیر شدند و خودروهای برقی نسل جدید چین را از نزدیک تجربه کردند. پیش از سفر، شاید گمان می‌کردند چین یک کشور جهان‌سومی و عقب‌افتاده است، اما ناگهان خود را در دل جامعه‌ای پویا، مرفه و به‌شدت توسعه‌یافته دیدند. شاید هم شنیده بودند که جامعه چین فضایی ضدآمریکایی دارد، اما در عمل با مردمی بسیار خون‌گرم، مهمان‌نواز و صمیمی روبه‌رو شدند.

بنابراین، واقعیت‌های عینی از هر استدلالی گویاترند.

جوانانی که به چین می‌آیند، دیگر به‌سادگی تحت تأثیر روایت‌های تحریف‌شده و سیاه‌نمایی‌های رسانه‌ای علیه چین قرار نمی‌گیرند. در بلندمدت، نگاه این نسل به کشور و ملت چین به‌مراتب مثبت‌تر و واقع‌بینانه‌تر خواهد شد. کما اینکه هم‌اکنون نیز نظرسنجی‌های معتبر در آمریکا نشان می‌دهد که پاسخ‌دهندگان رده سنی ۱۹ تا ۳۰ سال، نسبت به سایر گروه‌های سنی، دیدگاهی بسیار مثبت‌تر و منعطف‌تر به چین دارند؛ چرا که نسل جوان می‌تواند مسیر توسعه و پیشرفت‌های ملموس چین را واقع‌بینانه‌تر قضاوت کند.

گام گذاشتن از ابتکار «۵۰ هزار نفر در ۵ سال» به طرح جدید «۱۰۰ هزار نفر در ۵ سال»، در واقع چیزی جز سرمایه‌گذاری استراتژیک روی آینده روابط چین و آمریکا نیست. ظرف ۱۰ تا ۲۰ سال آینده، همین جوانان به نخبگان سیاسی، فکری و مدیریتی ایالات متحده تبدیل خواهند شد و سکان مدیریت روابط واشنگتن با پکن به دست آن‌ها خواهد افتاد؛ وضعیتی که قطعاً با فضای امروز متفاوت خواهد بود.

🔴گوانچا: از پکن تا واشنگتن، رهبران چین و آمریکا در کمتر از ۶ ماه سفرهای متقابل انجام دادند و در این دیدار نیز تأیید شد که دو طرف برای برگزاری موفقیت‌آمیز اجلاس سران اپک (APEC) و نشست سران گروه ۲۰ (G20) در سال جاری از یکدیگر حمایت خواهند کرد. تداوم دیپلماسی در سطح سران چه بستری را برای هدایت مرحله بعدی روابط پکن و واشنگتن خلق می‌کند؟ پیش‌بینی شما از جهت‌گیری مناسبات دو کشور در ماه‌های پیشِ رو چیست؟

وو شین‌بو: به باور من، تا پایان سال جاری میلادی هنوز دو فرصت دیگر برای دیدار رودرروی رؤسای جمهور چین و آمریکا فراهم خواهد شد؛ دیدارهایی که دقیقاً هم‌زمان با میزبانی‌های دیپلماتیک دو کشور در رویدادهای بین‌المللی پیش رو رقم می‌خورد. اگر این سناریو محقق شود، ما ظرف یک سال شاهد چهار دیدار مستقیم در سطح سران خواهیم بود که خود رکوردی بی‌سابقه و تاریخی در مناسبات دو کشور محسوب می‌شود.

استمرار دیپلماسی در عالی‌ترین سطح سیاسی، اعتماد متقابل را تعمیق می‌بخشد، درک مشترک راهبردی ایجاد می‌کند، در پرونده‌های عینی دستاورد می‌آفریند و ضمن بهتر کردن فضای کلی حاکم بر روابط، پیشران‌های قدرتمندی برای ثبات و پویایی مناسبات دو کشور تأمین می‌کند.

با این حال، بزرگ‌ترین عامل عدم قطعیت در سال جاری، انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره آمریکاست. از اکنون تا پایان سال میلادی، نسبت به روند کلی روابط چین و آمریکا نگاهی مثبت دارم و آن را مسیری توأم با ثبات و رو به جلو می‌دانم؛ اما با آغاز به کار کنگره جدید آمریکا در ابتدای سال آینده میلادی، روابط دوجانبه احتمالاً با چالش‌ها و اصطکاک‌های بیشتری روبه‌رو خواهد شد. رویکرد نمایندگان کنگره جدید در قبال پکن و نحوه تعامل یا تقابل آن‌ها با دولت ترامپ، متغیرهایی کلیدی خواهند بود که مستقیماً بر سرنوشت روابط دو کشور اثر می‌گذارند.

پایان/

منبع: https://m.guancha.cn/GuoJi%C2%B7ZhanLue/2026_09_25_902213.shtml